Overdenking

Jezus, man van gebed !

 

‘Ik voel me gedragen door gebed’, hoor je vaak zeggen.

En deze afgelopen periode in het afscheid nemen van de broer van Timothy, hebben wij dat ook mogen ervaren.

Soms heb je dan geen hoofd om te bidden. Te druk in je hoofd en je hart te onrustig.

En op één of andere manier konden we ontspannen, omdat we wisten dat er mensen voor ons  in gebed waren. Het stokje droegen.

Wij mochten ontvangen en de dingen doen die we moesten doen en focussen op het afscheid.

We werden gedragen door anderen.

 

En heeft Jezus dat ook niet gedaan toen Hij vlak voor Goede Vrijdag het hogepriesterlijke gebed uitsprak:

‘Ik bid voor hen…Ik ben niet meer in de wereld, maar zij zijn nog in de wereld, en Ik kom naar U  toe, Heilige Vader bewaar hen…zodat zij één zullen zijn, zoals Wij’ (Johannes 17).

Jezus bid voor ons, omdat wij soms niet weten hoe en wat te bidden. Wat een Hogepriester en voorvechter.

Wat een bewogenheid met ons mensen laat Hij hier zien.

Vlak voor zijn lijden denkt Hij aan anderen. Hij worstelt alleen in de hof van Gethsémané. Aan het kruis denkt Hij aan en draagt zorg voor zijn moeder.

Ook smeekt Hij de Vader om vergeving voor ons zondaars.

Heel zijn leven, tot in de dood, is Hij een man van gebed geweest. Hoeveel tijd heeft Hij niet in de stilte doorgebracht om voor ons te pleiten?

 

En als het drie dagen stil is geweest bereidt Hij zijn discipelen in veertig dagen voor dat Hij hen niet alleen zal laten, maar dat Hij een Trooster zal zenden.

En deze Trooster staat er juist om bekend dat Hij met onuitsprekelijke verzuchtingen voor ons pleit. Wat een erfenis geeft Jezus ons daar. Wat een God die naar ons omziet.

 

Na Kerst en Pasen leven we nu naar Pinksteren toe.

Opnieuw Immanuel: God met ons!

We mogen er op vertrouwen dat we nooit alleen zijn, zelfs als dierbaren ons verlaten.

En we mogen weten dat er een Trooster constant voor de troon van genade voor ons pleit.

 

Elise Alkema