Overdenking

A Christmas Prince !

 

            Ik heb gezondigd. Ik geef het eerlijk toe. Geheel tegen mijn principes heb ik naar de romantische film

A Christmas prince, gekeken. Het bezat alle ingrediënten waar ik als vrouw van smul: een mooi, jong, meisje. Een spannend avontuur waar het hulpeloze meisje gered word door de knappe prins op het paard. En tot slot de lang verwachtte kus. Natuurlijk leefde ze nog lang en gelukkig. Een echte feel good movie.
            Maar eerlijk is eerlijk, het is natuurlijk geen echte liefde. Het verhaal stopt waar onze levens verder gaan.
Na de kus en de witte jurk komen bij vlagen de eerste irritaties en ruzies. Vaak om de meest onbenullige dingen. Verantwoordelijkheden verdubbelen en tijd samen halveert.
Je prinses wordt ouder en begint meer en meer op haar moeder te lijken en het trouwpak van je prins ligt ergens ver weg gestopt. Passen doet het allang niet meer.
            Maar als de vlinders sterven in je schoot,
            dan rijst de levens grote vraag is de liefde minder groot.
            …en helaas ik wil wel maar ik kan het niet,
            is het dwaas dat ik jou daarom verliet.
De moraal van Clouseau.

Als het niet meer bevalt, begin ik opnieuw.

Tweeduizend jaar terug kwam er een andere Prince Christmas.
Hij verliet zijn paleis om bij ons mensen te wonen.
            Hij kwam bij ons heel gewoon,
            de Zoon van God als mensenzoon.
            Hij diende ons als een knecht
            en heeft zijn leven afgelegd…
            zijn voorbeeld roept om te dienen iedere dag

            gedragen door zijn liefd’ en kracht.

Maar eerlijk is eerlijk. Ook een leven met Jezus is niet altijd een lang en gelukkig leven en is de liefde soms ver te zoeken. Wat als jouw geliefde er van door gaat? Of als je eigen grens is bereikt? Houd het dan op? Loopt de Herder dan ook weg?
Ja, maar niet om ons te verlaten,  maar juist om ons te zoeken en ons dicht aan Zijn genadige hart te trekken.

Dat is ware Liefde. Dat is ware Kerst.

Elise Alkema