Overdenking

Vluchtende ziel !

 

Weet u hoeveel mensen op dit moment op de vlucht zijn voor geweld, oorlog, of slechte economische en medische omstandigheden in hun eigen land? Eén op de 113 mensen. Dat zijn zo’n 65 miljoen mensen wereldwijd. 6 % komt daarvan in Europa terecht. Zes procent is eigenlijk niet veel als je het zo bekijkt. En toch hebben we soms het gevoel dat het er al te veel zijn en weten we eigenlijk niet goed wat we met ze aan moeten. Dat snap ik ook wel. Sommige beduvelen je waar je bij staat en andere hebben verhalen waar je machteloos bij staat. 

Wat moet je met zo’n vluchtelingencrisis? Wat moet God met zo’n crisis? En wat betekent dit concreet voor ons jaarthema: God die naar ons omziet? Ik zelf, heb ook geen pasklaar antwoorden of ultieme oplossingen. Wat ik wel weet, is dat God bekend is met vluchtelingen. Zo waren Adam en Eva de eerste vluchtelingen, verbannen uit hun land. Mozes, de moordenaar, vluchtte voor zijn belagers. Daniel was waarschijnlijk een amv’er (alleenstaande minderjarige vluchteling- en dat was nog niet eens vrijwillig). David moest vluchten voor zijn schoonvader en Jezus zelf, moest als baby uitwijken naar een veilig buurland. Veel grote Godsmannen in de Bijbel lijken een persoonlijk vluchtverhaal te hebben. Maar, dat waren niet alleen verhalen van mensen in levensgevaar. Denk aan Jona, dat was een egocentrische vluchteling die puur voor zijn eigen belang vertrok. En toch ziet God om naar deze anti-helden als Mozes, Jona en Jakob. Helden, anti-helden en vluchtelingen kunnen dicht bij elkaar liggen. 

Maar ook vluchtelingen kunnen dichter bij ons liggen dan we soms zelf denken. Want zijn wij ten diepste niet allemaal vluchteling? Vluchten we niet allemaal ergens voor? Voor confronterende situaties? Angst en faal-gevoelens die we diep wegstoppen? Vluchten in drank, genot en andere pijnverdovende middelen om zo maar te vergeten wat er diep in ons hart leeft? Proberen we ergens niet allemaal onze zonden en tekortkomingen te verbergen? Is misschien elke vlucht in en van onze ziel, uiteindelijk een vlucht weg van en voor God? Willen we ons misschien net als Adam en Eva verbergen voor die Ene stem die vraagt: waar ben je mens? Om zo onze diepste naaktheid, gebrokenheid en worstelingen te verbergen? 

Wat moet je als vluchtend mens met zo’n crisis in jezelf? Wat doet God met zo’n crisis in de mens? Wat betekent dit concreet voor ons jaarthema: God die naar ons omziet? Wat is de sterveling, dat U (toch)aan hem denkt, en het mensenkind dat U (toch) naar hem omziet?  (Ps.8).  

Jezus is vrijwillig vertrokken uit zijn veilige land van herkomst, om onze vluchtende ziel te troosten, te vermanen en aan te sporen om: ons te leren inzien dat wij gered zullen worden, door Gods vergeving van onze zonden. Want dankzij Gods innige gevoelens van barmhartigheid, waarmee Hij naar ons omziet, brengt Hij licht aan allen die in de duisternis zitten, in de schaduw van de dood en zal Hij ons een weg wijzen naar de vrede. (Luk.1: 77-79).  

Elise Alkema