Overdenking

Pasen !

Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?

Here, waarom blijft U van verre staan?

Waarom verbergt U zich in tijden van benauwdheid?

 

Woorden van David uit Psalm 10 en woorden van de zoon van David aan het kruis.

Twee bijzondere mannen die in hun diepste verdriet en gevoel van verlatenheid het uitroepen naar God.

Ze zijn eerlijk in hun gevoel. Ze doen zich niet mooier voor dan het is. Ze zien God niet, ze ervaren Hem niet. Het is eenzaam, donker en uitzichtloos.

Voor mij zijn de psalmen dan ook een favoriet boek. Een eerlijk boek dat vragen durft te stellen en emoties durft te uiten.

Niks verstoppertje spelen voor God:

Heer, U doorgrondt en kent mij. Al is er nog geen woord op mijn tong, zie Here, U weet het alles (ps 139).

 

Maar....

Deze gevoelens zijn er, mogen er zijn, maar ze zijn niet het eind antwoord. En dan zie ik opnieuw iets treffends tussen David en de Zoon van David. Want even verder op in diezelfde psalm, na dat dieptepunt van emoties, komen er als een anker de volgende zinnen:

U ziet het wél,  want U aanschouwt de moeite en het verdriet. Met als onderliggende reden: opdat men het in Uw hand geeft. En dat zijn dezelfde woorden van Jezus aan het kruis:

Vader, in uw handen beveel ik mijn geest.

 

Totale overgave!

David had geleerd om alles los te laten en over te geven aan God. Jezus had gehoorzaamheid geleerd vanuit een diep vertrouwen en geliefd zijn door en in zijn Hemelse Vader.

Hij kon zeggen dat niet zijn wil zou geschiedden, maar die van Hem. 

Pasen, een tijd om alles opnieuw los te laten.

Ons leven, onze dromen en verlangens,  ons verdriet, onze zonden en onze waaroms.

Om ze opnieuw in Zijn handen te leggen en te vertrouwen dat er Eén is die ons wel ziet en zegt:

En zie, Ik ben met U al de dagen, tot aan de voleinding van de wereld.                                                             

 

Elise Alkema